Dierenarts Down Under

Dit artikel is gepubliceerd in het Tijdschrift voor Diergeneeskunde van februari 2016.

Er zijn voor Nederlandse dierenartsen genoeg carrièremogelijkheden in het buitenland. In Australië bijvoorbeeld. Hoe is het om daar te werken? Dierenarts Eline van Ek deelt haar ervaringen.
IMG_4670
Reeds tijdens de studie richtte Eline haar blik over de grens. Zo reisde ze voor haar onderzoeksstage naar Uruguay en volgde ze een traineeship in Wales. Na haar afstuderen vertrok Eline naar Libanon voor een zwerfdieren castratie project. “Dit was zo’n mooi avontuur en ik besefte dat ik graag in het buitenland wilde werken. Mijn vriend had echter een baan in Nederland en dat maakte het lastig.” Dus ging ze aan de slag bij een gemengde dierenartsenpraktijk in Overijssel, waar ze anderhalf jaar met veel plezier werkte. Toen deed zich een nieuwe mogelijkheid voor. “Mijn vriend kreeg de kans om op projectbasis naar Australië te gaan en vroeg of ik ook die kant op wilde. Daar hoefde ik niet lang over na te denken!”

Eline ging gelijk op zoek naar een baan. “Ik kwam erachter dat een studiegenoot  in de buurt van Melbourne werkte en ik heb contact opgenomen om te vragen wat haar ervaringen waren.” Dat bleek een goede zet, de praktijk kon wel wat extra hulp gebruiken en afgelopen jaar vertrok Eline naar Australië om aan de slag te gaan bij Rosehill Farm Veterinary Practice: een gemengde praktijk, die zich vooral bezighoudt met reproductiebegeleiding van paarden. “Op dat moment had ik nog niet de juiste papieren om als dierenarts te werken,” legt Eline uit, “dus ben ik begonnen met een internship.”

Inmiddels is Eline geslaagd voor haar NAVLE examen (1), waarmee ze officieel als dierenarts aan de slag kan. Het examen was volgens haar niet gemakkelijk. “Je moet ontzettend veel theorie leren. Ik ben ongeveer drie maanden van tevoren begonnen met studeren en heb veel geoefend met zuku (2). Het is vrij pittig, zeker als je daarnaast  werkt.”

De baan bevalt Eline uitstekend. “Iedere keer dat ik in mijn oranje! four-wheel drive visites rij geniet ik.” De afstanden zijn groot en Eline brengt veel tijd in haar auto door.  “Vaak moet je minstens vijf kilometer rijden voor je überhaupt het volgende huis tegenkomt, maar de omgeving is zo mooi dat dit zeker geen straf is. Sterker nog, als ik een dag op de kliniek werk dan mis ik het.” Ze heeft geleerd om afstanden te relativeren. “Voorheen vond ik het een hele opgave om twee uur naar Friesland te rijden. Nu rij ik negen uur voor een tweedaagse cursus.” Door de lange afstanden is de tijdsplanning minder strikt en dat is prettig volgens Eline. “Zo kan ik voldoende tijd aan mijn klanten besteden. De huisbezoeken vind ik het leukst. De mensen zijn erg vriendelijk en vaak word ik uitgenodigd voor koffie of lunch. Doordat ik bij de mensen thuis kom leer ik voor mijn gevoel de cultuur beter kennen.”

Wonen en werken in Australië is wel anders dan in Nederland vertelt Eline. “Alles is hier grootschaliger, niet alleen de bedrijven maar ook de praktijk.” Er zijn er volgens haar meer mogelijkheden voor ontwikkeling. “In Nederland is er veel concurrentie, waardoor specialiseren in de richting die je zelf graag wilt soms lastig is. Hier zijn de praktijken wijder verspreid en de samenwerking is op een ander niveau. Natuurlijk houden we de concurrentie in het oog, maar we kijken vooral hoe we gezamenlijk de beste zorg kunnen bieden. Wij houden ons bijvoorbeeld veel bezig met het koppelen van weesveulens en reproductiebegeleiding. Maar als we een gecompliceerde kreupelheid hebben, die voor operatie in aanmerking komt, sturen we die door of laten de chirurg hierheen komen. Ons motto is: we doen het goed, of we doen het niet.”

Hoe lang ze in Australië blijft weet Eline nog niet. “Op het moment heb ik het prima naar mijn zin. Het is wel moeilijk om contacten te onderhouden nu ik zo ver weg woon. Maar gelukkig heb ik hele leuke collega’s en iedereen is zo vriendelijk hier. Toen ik bijvoorbeeld vertelde dat ik graag paardrijd kreeg ik wel tien verschillende paarden aangeboden!”

Eline heeft inmiddels haar tweede Working Holiday Visum aangevraagd. “Het is een hoop papierwerk en er zijn diverse eisen waar je aan moet voldoen. Zo moet je bijvoorbeeld minimaal 88 dagen op het platteland hebben gewerkt en in een bepaald vakgebied, in mijn geval reproductie.”

Mocht Eline besluiten terug naar Nederland te gaan dan is dat denkt ze wel permanent. “Wonen en werken in het buitenland is een geweldige ervaring, maar het kost tijd om iets op te bouwen en ik weet niet of ik nog een keer zo’n avontuur aan wil gaan. Dat wil niet zeggen dat ik het niet naar mijn zin heb. Ik kan het iedereen aanraden. De mensen zijn vriendelijk, het land is prachtig en er is enorm veel kennis. Verder is er genoeg werk, vooral op het gebied van landbouwhuisdieren en paarden. Het is hard werken maar je leert zo veel.”

 

  1. NAVLE : North American Veterinary Licensing Examination
  2. Zuku: https://zukureview.com

Tessa

Wetenschapsjournalist en fotograaf. Maar ook: dierenarts, reislustig, natuurliefhebber, boekenwurm, steenbok en berggeit. Het liefst schrijf ik over biologie en (dier)geneeskundige onderwerpen, maar ik verdiep me ook graag in andere vakgebieden.